Vi ste ovde: Prirodne terapije Homeopatija Homeopatija leči celinu

Homeopatija leči celinu

Homeopatija je holistička nauka, jer posmatra čoveka u njegovoj sveukupnosti, odnosno kao biće koje poseduje intelekt, emocije i fizičko telo i na taj način i pristupa njegovom lečenju. U okviru celokupne medicine, homeopatija bi se mogla definisati i kao regulaciona terapija, jer je njen cilj da uz pomoć prirodnog leka, koji odgovara svakom pojedinom pacijentu u njegovom individualnom načinu reagovanja na bolest, pokrene sopstvene telesne mehanizme regulacije.

Osnivač homeopatije je nemački lekar, Samuel Haneman (Samuel Hahnemann, 1755-1843), koji poslednjih decenija 18. veka, nezadovoljan i užasnut tadašnjom medicinom, za koju je govorio da više slabi organizam nego što leči (puštanje krvi, primena žive i sredstava za čišćenje i lekovi sa nekoliko stotina aktivnih supstanci) napušta svoj lekarski poziv, posvećuje se hemiji i prevođenju stručnih knjiga. Tom prilikom, nailazi na deo, u kojem autor govori o pozitivnom dejstva kinina na malariju, jer navodno, zbog svog gorkog ukusa, ovaj preparat deluje na jačanje želuca. Sumnjajući u istinitost ovog navoda, Haneman počinje sa istraživačkim radom, tako što uzima minimalnu količinu kinina i isprobava njegovo dejstvo na sebi. Ubrzo posle toga dobija sve simptome malarije: krutost zglobova, otupljenost čula i čudan osećaj u kostima čitavog tela. Nakon nekoliko sati, ovi simptomi nestaju, da bi se nakon svake ponovljene doze kinina ponovo vratili.

Eksperiment na sebi
Haneman je narednih šest godina, kao pravi naučnik uveo eksperimente i ispitivao na sebi, svojoj porodici i prijateljima, dejstvo različitih supstanci, prethodno ih učinivši netoksičnim, da bi 1796. godine javnosti predstavio svoj prvi rad u vezi sa novim principom za pronalaženje lekovitih supstanci. U tom spisu, Haneman podstiče svoje kolege da se ne oslanjaju na spekulaciju, već da se pridržavaju onih saznanja do kojih dolaze spoznavajući tačno dejstvo lekovitih supstanci. To je godina koja se smatra rođenjem nove nauke lečenja, načina koji je istovremeno i blag (za razliku od tadašnjeg, za pacijenta veoma bolnog, iscrpljujućeg, i ne tako retko i fatalnog) i efikasan u svom delovanju. Godine 1807, ova nauka dobija i svoje ime – homeopatija (od grčkih reči homoios - slično, i pathos – patnja). Haneman 1810. godine piše svoje glavno delo „Organon racionalne medicine“, koje u narednim izdanjima naslovljava kao „Organon umetnosti lečenja“. Slavljen, a još više osporavan, naročito od strane tadašnjih apotekara i lekara, Haneman ni jednog trenutka ne odustaje od svoje nauke. Narednih decenija, neprestano je usavršava, eksperimentiše sa novim supstancama, sam pravi svoje lekove i leči ljude koji mu dolaze čak i iz prekomorskih zemalja. Neumoran i lucidan i do duboke starosti, piše radove sve do svoje 88 godine kada umire od staračkog bronhitisa.

Protivnici postaju prijatelji
Interesantno je da su mnogi lekari u pokušaju da opovrgnu dejstvo homeopatije, suočavajaći se sa po prvi put sa ovakvim načinom lečenja, postajali upravo najveći zagovornici ove nove metode. Tako je Konstantin Hering (Konstantni Hering), koji je dobio zadatak da pronađe nedostatke homeopatije i tako opovrgne njenu delotvornost, nakon što mu je zapretila amputacija ruke uzeo svoj prvi homeopatski lek zahvaljujući kojem je sačuvao ruku. Nakon toga on postaje jedan od najbližih projatelja Samuela Hanemana i njegov dragoceni sledbenik. I Džejms Tajler Kent (James Tyler Kent), žestoki protivnik ovakvog načina lečenja, nakon dugog uveravanja supruge da je samo homeopatija može izlečiti, pristaje na njeno homeopatsko lečenje i posle velikog uspeha u tom tretmanu, postaje najveći anglosaksonski homeopata svih vremena.


Dragana Timotić Mijatović, klasični homeopata
Ova adresa el. pošte zaštićena je od spam napada, treba omogućiti JavaSkript da biste je videli



Dodaj komentar

Napomena redakcije: komentare uvredljive za bilo koga i po bilo kom osnovu nećemo objavljivati.


Sigurnosni kod
Osveži